Nie oznacza to jednak, że każda rękawica określana jako „odporna na przecięcie” zapewnia taki sam poziom ochrony. Różnice pomiędzy poszczególnymi modelami mogą być bardzo duże, dlatego przy wyborze warto zwrócić uwagę na oznaczenia dotyczące odporności mechanicznej, a szczególnie na poziom ochrony przed przecięciem.
Typowa rękawica robocza wykonywana jest z włókien zapewniających wygodę i podstawową odporność mechaniczną. W rękawicach antyprzecięciowych stosuje się specjalnie dobrane włókna oraz ich mieszanki, których zadaniem jest zwiększenie odporności materiału na działanie ostrej krawędzi.
W zależności od konstrukcji mogą to być między innymi wysoko wytrzymałe włókna syntetyczne, włókna polietylenowe o dużej wytrzymałości, aramidy lub przędze wzmacniane dodatkowymi materiałami.
Istotne jest przy tym zachowanie równowagi pomiędzy ochroną a wygodą. Bardzo gruba rękawica mogłaby dobrze izolować dłoń od zagrożenia, ale jednocześnie praktycznie uniemożliwiałaby precyzyjną pracę. Nowoczesne rękawice antyprzecięciowe mogą zapewniać wysoki poziom odporności przy stosunkowo niewielkiej grubości materiału.
W Europie jednym z podstawowych odniesień dla rękawic chroniących przed zagrożeniami mechanicznymi jest EN 388. Obejmuje ona między innymi badania odporności na ścieranie, przecięcie, rozdarcie oraz przekłucie. Międzynarodowym odpowiednikiem dotyczącym rękawic chroniących przed zagrożeniami mechanicznymi jest ISO 23388.
Na rękawicy można spotkać zestaw cyfr i liter znajdujących się przy odpowiednim piktogramie. Nie jest to przypadkowy kod. Poszczególne pozycje odnoszą się do wyników określonych badań.
W przypadku odporności na przecięcie szczególnie ważne jest oznaczenie literowe wynikające z badania metodą TDM/ISO 13997. Klasy oznaczane są literami od A do F, przy czym wraz ze wzrostem klasy rośnie poziom odporności materiału na przecięcie.
Oznacza to, że rękawica w klasie F została zaprojektowana do znacznie bardziej wymagających zastosowań niż model posiadający podstawowy poziom A.
Teoretycznie można byłoby założyć, że najlepiej zawsze kupować rękawice o maksymalnej odporności. W praktyce niekoniecznie ma to sens.
Wyższy poziom ochrony może oznaczać zastosowanie mocniejszych włókien i bardziej rozbudowanej konstrukcji. W zależności od konkretnego modelu może to wpływać na cenę, grubość, elastyczność oraz czucie trzymanych elementów.
Pracownik kompletujący produkty w magazynie nie potrzebuje takiej samej ochrony jak osoba manipulująca świeżo ciętą blachą. Dobór rękawic powinien więc wynikać z rzeczywistego zagrożenia występującego na stanowisku pracy.
Jednym z najbardziej oczywistych zastosowań są zakłady zajmujące się obróbką metalu. Krawędzie świeżo przeciętych arkuszy blachy mogą być bardzo ostre, a dodatkowo duże elementy bywają ciężkie i trudne do pewnego uchwycenia.
W takim przypadku liczy się nie tylko poziom odporności na przecięcie, ale również przyczepność powierzchni chwytnej. Jeżeli pracownik nie może pewnie utrzymać elementu, rośnie ryzyko jego wysunięcia się z dłoni.
Dlatego w wielu zastosowaniach dobrze sprawdzają się rękawice antyprzecięciowe dodatkowo powlekane nitrylem, poliuretanem lub innym materiałem poprawiającym chwyt.
Rękawice tego typu wykorzystuje się również przy produkcji i montażu szkła, obróbce elementów metalowych, sortowaniu odpadów, produkcji części samochodowych oraz w wielu zakładach przemysłowych.
Charakter zagrożenia może być jednak różny. Czym innym jest przypadkowe przesunięcie dłoni po ostrej krawędzi, a czym innym możliwość przebicia rękawicy wystającym drutem czy ostrym fragmentem metalu.
Dlatego nie należy analizować wyłącznie jednego parametru. Rękawica może mieć bardzo dobrą odporność na przecięcie, ale inne parametry mechaniczne mogą znajdować się na innym poziomie.
To jedna z najważniejszych rzeczy, o których należy pamiętać. Określenie „rękawice antyprzecięciowe” nie oznacza, że materiału nie można przeciąć.
Klasa ochrony wynika z badań przeprowadzanych w określonych warunkach. W realnej pracy występują różne kąty działania ostrza, nacisk, prędkość ruchu i stan powierzchni. Rękawice mają ograniczać ryzyko i zwiększać ochronę dłoni, ale nie tworzą niezniszczalnej bariery.
Zużyty model również może zapewniać mniejszą ochronę niż nowa rękawica. Przetarcia, przecięcia włókien, uszkodzona powłoka czy dziury są sygnałem, że rękawicę należy wymienić.
Dobór powinien zaczynać się od oceny zagrożenia występującego na konkretnym stanowisku. Trzeba ustalić, z jakimi materiałami pracownik ma kontakt, jak ostre są ich krawędzie, czy elementy są ciężkie oraz jak dużej precyzji wymaga wykonywana czynność.
Dopiero na tej podstawie warto porównywać poszczególne klasy ochrony.
Przy lekkich pracach montażowych wysoka klasa może być niepotrzebna, natomiast przy regularnym kontakcie z bardzo ostrą blachą oszczędzanie na poziomie ochrony zdecydowanie nie jest dobrym kierunkiem.
Dobrze dobrane rękawice antyprzecięciowe powinny jednocześnie chronić dłoń i pozwalać normalnie wykonywać pracę. To właśnie połączenie odpowiedniej klasy ochrony, wygodnego kroju i dobrej powierzchni chwytnej sprawia, że pracownik rzeczywiście chce korzystać z rękawic przez cały dzień, zamiast zdejmować je przy każdej bardziej precyzyjnej czynności.
english